muziektheatercollectief KASSETT

MARTHA

Muziektheater over de herinnering aan een oud kindertehuis.

Adres: ,

Precies 99 jaar lang was de Martha-Stichting een tehuis voor ‘onverzorgde kinderen’. Niet enkel een weeshuis, maar ook een plek voor verwaarloosde of mishandelde kinderen en kinderen van ongehuwde of gestorven moeders. De herinneringen zijn eindeloos, maar naarmate de tijd vordert overlijden de oud-bewoners van het tehuis – en daarmee de levende herinnering.
Nu bevindt zich in hetzelfde gebouw cultuurcentrum Parkvilla, met o.a. een theaterzaal: dé plek waar verhalen worden (door)verteld. Onder begeleiding van de muziektheatermakers van KASSETT verzamelen studenten van ArtEZ Muziektheater verhalen van de inmiddels meer dan volwassen kinderen en medewerkers van de Martha Stichting, om ze op hun eigen manier door te vertellen in het oude tehuis. Ze sturen de herinneringen de toekomst in. Ze vragen zich af: hoe houd je een herinnering in stand – en waarom eigenlijk?
KASSETT werkt deze periode vanuit het thema ‘geheugen’. Want juist in een tijd waarin we veel van ons geheugen uitbesteden aan iPhones, Wikipedia en Google Maps, lijkt het belangrijker dan ooit deze spier te trainen. We maken ruimte vrij door telefoonnummers, feitjes en routes niet meer uit ons hoofd te kennen. Dat biedt de kans na te denken over wat écht waardevol is te onthouden. Welke herinneringen moeten blijven verteld?

Impressie

Credits

van en met
studenten ArtEZ Muziektheater: Sanne Bouma, Yara Snelder, Robin Holzhauer, Indy Kruithof, Roy Sijkens, Twan Schoonderwoerd, Sarah Visser, Eva-Luna Crollet, Daan Houtzager, Ruth Bulsink, Juul Maltha
 
begeleiding en regie
Oukje den Hollander en Frank Siera
 
regie-assistentie
Esmee Baerts
 
filosofisch advies
Gerko Tempelman
 
coördinatie Parkvilla
Agnes van den Ham
 
met dank aan
Kees Visschedijk, Maarten Verhoef, Heleen Kalkman en alle oud-bewoners en werknemers die hun verhalen wilden delen
 
mede mogelijk gemaakt door
het Cultuurfonds

Speellijst

Er zijn geen speeldata van dit project

Wat ze over deze voorstelling schrijven

"Briljant was het gebruik van kinderliedjes, in eigen arrangementen van de studenten. Dikkertje Dap klonk nog nooit zo duister. Een vondst was ook het moment dat de acteurs ‘vadertje en moedertje’ spelen. Geen idee hoe dat gaat bij weeskinderen. Wat doet een vader, wat zegt een moeder? Het leverde een hilarische, maar tegelijkertijd aangrijpende scene op."

Alphens Nieuwsblad

Deel dit project